Notebook

Η Σαρλί

Είναι ξημέρωμα. Είμαι άυπνος. Κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο του Μπάροουζ ‘’η Γάτα Μέσα Μας’’ και τη βλέπω να με κοιτάζει πίσω απ’ το παράθυρο. Δεν μπορώ να της ανοίξω να μπει, ν’ ανέβει στο κρεβάτι. Δυστυχώς, δεν μπορώ...αυτή η αναθεματισμένη αλλεργία...!!! Την έχω όμως εκεί, να τη βλέπω από το παράθυρο και να της μιλάω. Πιο μικρή όταν ήταν, την κρατούσα και στην αγκαλιά μου, αλλά το πλήρωσα ακριβά μετά, οπότε τώρα την αγαπώ δίχως σώμα, ιδανικά. Είναι περίεργο πάντως...Παντού συναντώ γάτες. Πάντα, με ξεχωρίζουν στο πλήθος κι έρχονται πάνω μου, σαν να βλέπουν τη συστολή μου ή σαν να γοητεύονται από το συγκρατημένο θαυμασμό μου στο είδος τους. Πιο περίεργο όμως -τώρα που το σκέφτομαι- είναι ότι ένα πρωινό σαν κι αυτό, τη βρήκα στον ακάλυπτο. Ήταν ωρών κι έκλαιγε, με δυνατή θέληση για ζωή. Είχα μόλις ξυπνήσει, από τον εφιάλτη που έβλεπα μικρός ανά περιόδους, ‘’ότι με πέταξαν σ’ ένα κλουβί με άγριες γάτες’’. Φαίνεται θ’ άκουγα τις κραυγές της γέννας και μάλλον είχε έρθει η ώρα να επουλώσω το τραύμα μου. Γι’ αυτό ήρθε εκείνη λοιπόν. Για να βρω τη γάτα μέσα μου: αυτό που με γοήτευε, αλλά ήταν επικίνδυνο. Και αφού τη βρήκα, την έβγαλα απ’ έξω, για να μην ζήσω τον εφιάλτη μου, αλλά για να δώσω στο όνειρο αυτό ένα καλό τέλος.

Καλημέρα Σαρλί.

-   

Ο Νεοέλληνας

Συλλαλητήρια κι αντισυλλαλητήρια, θέσεις κι αντιθέσεις, φάσεις κι αντιφάσεις. Ένας αχταρμάς το μυαλό του Νεοέλληνα, που τρέχει πίσω από προκάτ απόψεις, στις οποίες ανήκει, δεν του ανήκουν. Αυτό είναι το πρόβλημα, που είναι μεγαλύτερο από τα Μνημόνια, το Κυπριακό και το Μακεδονικό μαζί.

Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια

Πολλές φορές συναντώ ανθρώπους, για τους οποίους η τέχνη είναι περιττή, είναι πολυτέλεια καθώς λένε.

Αν ποτέ έρθεις σ επαφή με μια τέτοια αντίληψη δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, γιατί από αυτήν απουσιάζει η ευαισθησία που η τέχνη εκφράζει. Αυτή η αντίληψη έχει τις ρίζες της στην πρακτική-λογιστική πλευρά της ζωής, μια πλευρά απαραίτητη για τη ζωή, αλλά επικίνδυνη όταν εξελίσσεται σε αποκλειστική ματιά για αυτήν.

Τί μπορείς να κάνεις λοιπόν όταν ακούς κάποιον να εκφράζει αυτή την άποψη; Ουσιαστικά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Φυσικά μπορείς να λογομαχήσεις, να εμπλακείς σε μπράντεφερ επιχειρημάτων, να προσπαθήσεις να πείσεις για το αντίθετο ή ό,τι άλλο φανταστείς, αλλά δεν θα καταφέρεις σχεδόν ποτέ να δείξεις πόσο χρήσιμο για τον άνθρωπο είναι αυτό το φαινομενικά άχρηστο, που ονομάζεται τέχνη.

Η αλλαγή αυτής της αντίληψης, αν και εφόσον έρθει στους φορείς της, θα έρθει από μόνη της. Δεν θα την καλέσει κανένας τρίτος. Όταν έρχεται σε αυτές τις περιπτώσεις η αλλαγή, συνήθως η πρακτικολογιστική πλευρά της ζωής έχει πέσει έξω στους υπολογισμούς και τις προβλέψεις της και η ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου καθώς και η ανάταση, μέσα από την Τέχνη ή το Θείο αποτελούν πια βασική ανάγκη.

Και ναι! Η τέχνη είναι ανάγκη! Δεν είναι πολυτέλεια! Δεν είναι για τους έχοντες χρήμα και χρόνο. Είναι για όλους μας α ν ά γ κ η! Αυτό είναι η τέχνη! Και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε οι κυβερνήσεις χρόνια τώρα να έχουν αντιληφθεί: το ότι η τέχνη είναι ανάγκη που ικανοποιείται μέσα απο την παιδεία. Όχι την παιδεία της πολυτέλειας, αλλά τη βασική υποχρεωτική παιδεία.

Μπορεί οι άνθρωποι να έχουμε εξελιχθεί εξωτερικά, τεχνολογικά, αλλά εσωτερικά, ψυχολογικά πόσο έχουμε προχωρήσει; Πόσο επικίνδυνη είναι η τεχνολογική εξέλιξη στα χέρια της ψυχολογικής ανωριμότητας της ανθρωπότητας; Ποιός είναι υπεύθυνος για την ωρίμανση μας, για το τέλος της εσωτερικής σύγκρουσης; η Θρησκεία, η Τέχνη ή Επιστήμη ή τίποτα απ’ όλα αυτά;

Τις απάντησεις θα τις δώσει ο καθένας μόνος του, γιατί για τον καθένα η αλήθεια είναι διαφορετική. Αυτό είναι που διδάσκει η Τέχνη, το μη καθολικό, την απουσία του δόγματος, την κριτική σκέψη και την ελευθερία μέσα απο τον περιορισμό.

H ελληνική ανώτατη τριτοβάθμια εκπαίδευση

Η ελληνική ανώτατη τριτοβάθμια εκπαίδευση απέρριψε τρις τον Γιάννη Κουνέλλη τη δεκαετία του 60 ως υποψήφιο φοιτητή της σχολής καλών τεχνών και αφού έγινε μεγάλος και τρανός στο εξωτερικό -όπως ούτως η άλλως προοριζόταν να γίνει- η ίδια ανώτατη εκπαίδευση μετά απο 50 περίπου χρόνια τον αναγόρευσε ως επίτιμο διδάκτορα του Αριστοτελείου και της σχολής καλών τεχνών! Αυτό αρκεί για να πούμε ότι ευτυχώς που υπάρχει η arte povera και η ορμή των νέων δημιουργών και δυστυχώς που υπάρχουν γέρικα και φτωχά μυαλά, τα οποία έχουν εξουσία και βρίσκονταν ανέκαθεν στη χώρα μας, τιτλοφορώντας την υποκρισία τους!

Αμήν